[EINT]Prologue

posted on 01 Nov 2014 21:10 by princesskaimuk in Allcommu

บรรยายพอสังเขปไม่เป็น คอมมิคกาก ฟิคง่อย ขอโทษค่ะ...


[Hypnos]

#66040 พัชร์เฟื่อง  จิรัฐิ์ติยาภรณ์ 


อ่านต่อไป อย่าหยุด เพราะคุณได้โดนคำสาปเข้าให้แล้ว....

ถรุยยยยยยยยยยยยยยย

ที่ละติจูด ลองจิจูด 13.654831,100.606417 ประเทศไทย บนดาวโลก

ขนาดเย็นหลังเลิกเรียน แล้วอุณหภูมิก็ยังร้อนสัส

ผมหรี่ตาหลบแสงแดด

ความร้อนของมันพร้อมจะทำให้ประชากรโลกตาบอดได้เลยนะ

ประเทศนี้ไม่คิดจะส่งออกแดดเป็นสินค้าโอท็อปบ้างเรอะ…

*ตื้ดด*


*ตื้ดด*


*ตื้ดด*


ผมมองหน้าจอมือถือที่สั่นกรีดร้อง

มองข้อความในไลน์ที่น้องชายส่งมาให้

 

“ไปเที่ยวกับแฟน ฝากบอกน้าด้วย ไม่ต้องทำอาหารเย็นเผื่อ”

 

พร้อมแปะสติ๊กเกอร์รูปริลัคคุมะนอนขี้เกียจมา

...ไอ้หมีน่าโง่.......

 

ผมกดปิดหน้าไลน์ไปอย่างหงุดหงิด

 

ระหว่างที่ผมเก็บโทรศัพท์พลางๆเหงื่อไหลไคลย้อยกับอากาศประเทศนี้

ผมเห็นผู้หญิงวัยทำงานคนนึงที่เอาแต่จิ้มจึกๆบนจอสมาร์ทโฟนไม่ยอมดูทาง

 

เธอเดินเข้ามาเรื่อยๆ

สามก้าว

 

ผมชะงักกึก

 

สองก้าว

 

ผมหน้าซีด

 

หนึ่งก้าว

.

.

.

.

กลิ่นหอมบางๆที่มีเฉพาะผู้หญิงลอยเข้ามาแตะจมูก

ผมรีบเดินเบี่ยงหลบ

 แล้วเปิดประตูร้านกระจกที่น่าจะเป็นคาเฟ่หรืออะไรทำนองนั้นและเข้าไปในร้าน

กริ๊ง


ชั่วขณะนึงที่รู้สึกอึดอัดหายใจแทบไม่ออก

ความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

กลิ่นยังคงละคลุ้งในจมูกจนรู้สึกตาลาย

 

ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็เดินตรงไปตามทางที่ผมเบี่ยงหลบให้อย่างไม่ได้สนใจ

...เกือบไปแล้ว.......

ผมระบายลมหายใจดังเฮือก แล้วเริ่มมองสำรวจรอบร้าน

อากาศเย็นเพราะเครื่องปรับอากาศในร้านลอยมากระทบหน้า

รู้สึกดีขึ้นมาเยอะ...

ต้องขอบคุณมิสเตอร์ วิลลิส แคริเออร์ จริงๆ ที่สร้างแอร์ขึ้นมาให้มนุษย์โลกด้อยพัฒนาการได้ใช้

 

ตอนนี้รู้สึกขอบคุณเขาอย่างใจจริง

น้ำตาจะไหลแล้วเนี้ย…เห็นน้ำที่ขอบตาผมมั้ย..

 

ผมตรงดิ่งไปนั่งตรงเค้าท์เตอร์ที่ยังว่างอยู่

มีแค่ผมกับเด็กผู้หญิงคนนึงที่นั่งห่างออกไปประมาณห้าเก้าอี้บาร์

หือ

.

.

เดี๋ยวนะ

 

ผู้หญิงอีกแล้วเรอะ

 

 

สายตาผมมองไปเห็นเด็กผู้หญิงม.ปลายเครือคอนแวนต์

นั่งจ้องเอกสารอะไรซักอย่างอย่างขะมักเขม้น

หน้าตาเธอดูจริงจังมาก

คิ้วขมวดเข้าหากันแบบคนกำลังใช้ความคิด

ถ้าตาเธอปล่อยแสงเลเซอร์ได้

กระดาษคงทะลุไปแล้ว

 

ผมแอบขำเธอในใจ

 

..อย่างน้อยก็นั่งห่างกันมาก

ไม่น่ามีปัญหา..

 

ผมยิ้มอย่างสบายใจ พร้อมกับจิ้มมั่วๆสั่งเครื่องดื่มที่แนะนำอยู่บนเมนูกับพนักงาน

พนักงานถามทวนซ้ำอีกรอบ แล้วเออออห่อหมกไปทำให้

 

เมื่อนั่งไปได้สักพัก

เครื่องดื่มสีแดงๆชมพูๆกลิ่นแปลกๆก็มาเสริฟ

(........................................)

น้ำบ้าอะไรเนี้ย

ผมเขี่ยๆเกล็ดน้ำแข็งในแก้ว

มีลูกอะไรดำๆน้ำตาลๆแดงๆลอยอยู่ด้วย สงสัยเป็นผลไม้อะไรซักอย่าง

ผมเบ้หน้ากับกลิ่นแปลกๆของน้ำนั้น

 

ซักพักเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ลุกขึ้น รีบเก็บข้าวของ เก็บกระเป๋า แล้วรีบเดินออกจากร้านไป

ชั่วขณะที่เธอกำลังรีบกวาดทุกอย่างใส่กระเป๋า

 

......กระดาษแผ่นนั้นที่เธอจ้องแทบตาย ก็ปลิวหล่นออกมา

 

อ้าว.....

 

ผมมองกระดาษแผ่นนั้นตาปริบๆ

 

เมื่อหันไปมองอีกที ก็เห็นเปียเธอสะบัดอยู่นอกร้าน

 

ไม่เอาแล้วสินะ ..

 

ผมละทิ้งอีแก้วน้ำประหลาดนั้น ก้มลงเก็บกระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน

“รับสมัครพนักงานใหม่ !ทีวีไดเร็ก เทสเครื่องออกกำลังกาย พร้อมของสัมมนาคุณมากมาย!”

(............)

เด็กผู้หญิงสมัยนี้อยากทำงานกับจอร์ห ซาร่า หรือยังไง

กริ๊ง


เสียงประตูเปิด

เด็กผู้หญิงคอนแวนต์คนนั้น ทำหน้าตาเลิ่กลั่ก มองซ้ายมองขวาตลอดทาง คล้ายจะหาของ

“อะ.......”


สายตาของเธอปะทะกับกระดาษที่อยู่ในมือผม

สายตาเธอเหมือนหมาน้อยน่าฉงฉาน เวลาเจ้าของแกล้งไม่ยอมให้ขนม

..มายก้อด กอลลั่มมาทวงแหวนแล้วไง..

ผมรีบกอดกระดาษแนบอก ทำสายตาแบบไม่ให้หรอกเฟ้ยใส่เธอ

หน้าสาวน้อยเหวอถึงขีดสุด ส่งสายตากลับมาประมาณว่า 'อะไรของนายว่ะค่ะ!'

..ช่วยไม่ได้ ลืมไว้เอง สายไปแล้วสาวน้อย ไม่คืนหรอก จะโทษก็โทษตัวเองเถอะ!..

ผมทำหน้ากวนตีนใส่แล้วทำท่าจะสะบัดตูดจากเธอไป---

"กระดาษแผ่นนั้น ของเรานะคะ กรุณาคืนมาด้วยเถอะค่ะ"


 เสียงหวานๆที่เก๊กเข้มทำเป็นแข็งกระด้าง คิ้วเธอขมวดมุ่นเป็นปม

ลูกหมาบ้านผมยังหน้าดุกว่าเธอเลย ให้ตายเถอะ...

ตูดผมยังไม่ขยับถึงครึ่งมิลเลย เธอก็รั้งผมไว้ แถมแบมือแบบเพลง'เงินน่ะมีมั้ย'ใส่ผม

"ไม่คืน ลืมไว้เองหนิ กระดาษมันตกอยู่นะ ผมเก็บมา มันก็ต้องเป็นของผมสิ"


..ของที่หล่นไว้ ผมเก็บได้ ก็ต้องสิทธิผมดิ ใช่ม่ะ อย่ามาแง้วๆ ขอคืนซะให้ยาก!..

ผมหัวเราะบ้าคลั่งแบบยิปโซรมิตาใส่เธอ

"...."หน้าหล่อน--> O_O;;;


โอเค บ้าใส่แล้วปล่อยให้งงต่อมาก็ชิ่งสิครับพี่น้อง!

ผมอาศัยโอกาสที่เธอกำลังงงๆคิดว่าจะจับผมส่งโรงบาลบ้าดีมั้ย

วางเงินข้างๆน้ำที่ยังไม่ได้แตะซักแอะ แล้วพุ่งด้วยความไวแสงออกไปนอกประตู

"เฮ้ยยยยย! เดี๋ยวววว!!"


เสียงกอลลั่มสาวหิวข้าวแถมตามทวงแหวนไล่ตามมาติดๆ

ผมวิ่งหลบหลีกคนแถวนั้น แถวทำท่าส่งจูบโชคดีนะ<3พร้อมโบกกระดาษแผ่นนั้นให้เธอ

 สาวน้อยอ้าปากค้างเป็นปลาซาบะ

ก่อนจะทำท่ากระฟัดกระเฟียดอย่างหงุดหงิด

แต่เธอไม่ตามมา

ซึ่งมันดีต่อผมมาก ถ้าเธอตามมาผมก็ไม่รู้จะปกป้องกระดาษยังไงดีเหมือนกัน...=_=;;

เอาเถอะ ไม่รู้มันสำคัญยังไง

ทำไมเธอถึงต้องวนกลับมาเอากระดาษแผ่นนี้

 

ไว้ลองไปสมัครทำงานกับจอร์หซาร่าหน่อยก็ไม่เสียหาย

ยังไงก็ว่างพอดี แถมเผื่อได้เจอยัยกอลลั่มผมเปียนั้นอีก

น่าสนุกจัง ~

หวังว่าถ้าเจอกันอีกรอบจริงๆ ยัยนั้นคงจะไม่ปล่อยพลังคลื่นเต่าใส่ผมนะ

 :p

-----------------------------------------------------------------------------------------------

หน้าจอไลน์นั้นทำเองนะคะ---ภูมิใจมาก

สต๊าฟบอก ไหนภาพประกอบมีแต่ตัวอักษร


ขอบคุณที่อ่านค่ะ ถ้าขำจะดีใจมากเลย

อ่านอีกมุมนึง ได้ที่บล็อกของผปค.น้ำฟ้านะคะ

 

Recommend